به گزارش همشهری آنلاین، دکتر مهدی زارع استاد تمام پژوهشگاه بینالمللی زلزلهشناسی و مهندسی زلزله به روند تدریجی خشک شدن دریاچه ارومیه اشاره کرد و گفت: طی ۳۰ سال گذشته در سالهای ۱۳۷۵-۱۳۷۸ سطح دریاچه نسبتا بالا بود، ولی از ۱۳۷۸ تا ۱۳۹۲ پسروی شدید آب و افت سطح آب تا بیش از ۷ متر رخ داد. این امر باعث شد مناطق وسیعی از بستر دریاچه نمایان شود که منجر به فرسایش بادی و کاهش سطح آب به جای رسوبگذاری در بخشهای مرکزی شد.
وی ادامه داد: از ۱۳۹۲ تا اکنون دورههایی از بهبود نسبی به دلیل سالهای مرطوب و تلاشهای حفاظتی رخ داده، اما به طور کلی سطح متوسط بسیار پایینتر از قبل از ۱۳۷۸ است. ضمن آنکه رسوبات تبخیری «هالیت» و «گچ» در دورههای کمآبی، بهویژه در قسمتهای مرکزی و جنوبی، به شکل پوستههای ضخیم نمکی رسوب میکنند. این رسوبات اغلب در دورههای پرآبی مثل سیلهای سالهای ۱۳۹۸ تا حدی حل شدند.
وی خاطرنشان کرد: از زمان شروع خشک شدن قابل توجه دریاچه ارومیه در حدود سال ۱۳۷۵، این حوضه آبخیز شاهد تجمع عظیمی از رسوبات تبخیری اخیر عمدتا به شکل پوسته ضخیم نمکی بوده است. این رسوبگذاری نتیجه مستقیم کاهش حجم دریاچه و متعاقباً اشباع بیش از حد آب نمک آن است. رسوب اخیر و حجم نمک «رسوبات اضافه شده» از اواسط دهه هفتاد شمسی به جای رسوبگذاری آواری خاک-سنگ عمدتاً از نمک تشکیل شدهاند.
آخرین دیدگاهها