در این فسیل یک رشته دراز عصبی در طول بدن جاندار دیده می‌شود که بندهای بافت‌های عصبی منظم در مرکز آن مشهود است. دانشمندان می‌گویند که حتی ساختارهای عصبی به‌صورت مجزا در این بافت‌ها به روشنی دیده می‌شود.

این تحقیق که در مجله «گزارش آکادمی ملی علوم آمریکا» منتشر شده، می‌گوید که یافته‌های جدید بر روی این فسیل بر درک ما از چگونگی فرگشت سیستم عصبی در جانداران بسیار کمک می‌کند؛ چراکه این مورد یکی از کاملترین سیستم‌های عصبی جانوری دوران باستانی کامبرین است؛ دوره‌ای که ۵۰۵ تا ۵۷۰ میلیون سال قبل را دربرمی‌گرفته است.

در این دوره از تاریخ باستان زمین، تنوع جانوری با آهنگ سریعتری آغاز شد و از یک نوع بندپا جانورانی از رسته عنکبوتیان، حشرات و خرچنگ‌ها به وجود آمدند که سر آنها سخت‌پوست، بدن آنها طویل و بند بند بود که در هر بند سه تا چهار جفت پا دیده می‌شود.

اورتگا هرنانتز از دانشگاه کامبریج می‌گوید که طول برخی از این جانداران به بالای ۱۵ سانتی‌متر می‌رسید و حداقل ۸۰ پا داشتند.

این گزارش می‌افزاید این رشته عصبی به یک جفت پای بسیار کوتاه وصل است که در امتداد بدن رشد کرده‌اند.

همچنین یک دسته رشته‌های عصبی نیز در فواصل منظم در نزدیکی رشته عصب مرکزی در پایین‌تنه این بندپا دیده می‌شود که تداعی‌کننده سیستم عصبی برخی از کرم‌های مدرن است اما در بندپایان کنونی دیده نمی‌شود. این وضعیت سرنخ‌هایی از فرگشت سیستم عصبی بندپایان کنونی نسبت به دودمان باستانی آنها برای وفق با شرایط زیستی متفاوت نشان می‌دهد.

اهمیت فسیل یاد شده در این است که معمولا فسیل‌ها آثاری از دندان‌ها، استخوان‌ها و صدف‌ها می‌دهد و معمولا هیچ آثاری از سیستم عصبی جانوران حفظ نمی‌شود. اما در برخی شرایط استثنایی جزییات بیشتری از بدن حیوانات را می توان در فسیل‌ها یافت.

قبلا نیز فسیل‌هایی از بندپایان پیدا شده بود و حتی شواهدی مبنی بر اینکه آنها مغز داشتند نیز به دست آمده بود، اما این برای نخستین بار است که سیستم عصبی آنها به این شکل آشکار دیده می‌شود