ایسنا/خراسان رضوی سرخس، این شهرستان مرزی که به واسطه گاز و ترانزیت به نقطه حیاتی شرق ایران شهرت دارد، امروز نفسش در گرد و خاکی جانکاه گرفته است. هر صبح که آفتاب از پسِ کوههای ترکمنستان سر برمیآورد، ذرات خاکِ بیصدا همچون مهاجمانی سمج، به جان زمین و آسمان میافتند؛ خاکی که نه از خشکسالی امروز که از سالها بیبرنامگی دیروز برمیخیزد.
سؤال اصلی اما اینجاست؛ آیا با تزریق ۲۰۰۰ میلیارد ریال اعتبار که اخیراً به تصویب رسیده، میتوان بحران انباشته از گذشته تا حال، موج مهاجرت روستاییان و تخریب گسترده پوشش گیاهی را مهار کرد؟ یا باز هم این بودجه در گردباد تصمیمهای جزیرهای گم خواهد شد؟
فرماندار سرخس گرچه از امید سخن میگوید؛ از آغاز فصلی تازه در مدیریت زیستمحیطی، از طرحی پنج مرحلهای با هدف تثبیت خاک و کاشت گونههای مقاوم که با تلاشهای انجام شده بجا هم است؛ اما کافی است سری به روستاهای خانگیران و صمدآباد بزنیم تا معنای واقعی تأثیر ریزگردها در چشمهای تیره مردم را ببینید.
خاک نه تنها در کوچهها که در ریهها جا خوش کرده؛ مزارع خشکیده، مدارس در زمان ریزگردها نیمه تعطیل و چاههای کمرمق نشانهٔ زندگی هستند که هر روز بیشتر از دیروز خسته میشود.
گرد و غبار سرخس یک بحران موضعی نیست
چالش بزرگ اینجاست که گرد و غبار سرخس یک بحران موضعی نیست. این پدیده اکنون مرز جغرافیایی را نمیشناسد. بخشی از منشأ ریزگردها در بیابانهای ترکمنستان است، بخشی از بستر تخریب شده مراتع داخلی و بخش دیگر در خلأِ سیاستهای بلندمدت محیطزیست گم شده است.
یک کارشناس خاک شناسی در گفتوگو با ایسنا با اشاره به وضعیت ریزگردها در سرخس گفت: گرد و غبار در سرخس یعنی تهدید راهآهن، تعطیلی گمرک بینالمللی، آسیب به تجهیزات گاز و نفت و کوچ تدریجی روستاهای مرزی.
میثم مجیدی با بیان اینکه اعتباری که اخیراً برای مقابله با ریزگردها در این منطقه تصویب شده باید نخستین گام در مسیر احیاء اعتماد عمومی باشد، افزود: مسئولان از گذشته آنقدر وعده دادهاند که اعتماد مردم سالهاست در گرد و غبار وعدههای اجرا نشده دفن شده است.
آخرین دیدگاهها