انصاف نیوز : فاطمه باباخانی در پیام ما نوشت: سالار اسفندیاری: در بعضی از حریقها بالای هزار هکتار از بهترین جنگلها و رویشگاههای زاگرس را از دست دادیم. درختان بنه و بلوط بالای ۵۰۰ سال سوختند و خاکستر شدند.
توان ما بریده، همه آسیب دیدهایم، چشمم را از دست دادم، مهره کمرم آسیب دید، ماهیچه شکمم پاره شد، ریههایم آسیب دید، چیزی از من و ما نمانده. بیتفاوتی دولت و قوه قضاییه ما را میکشد.» اینها را کیان یزدانپور از فعالان محیطزیست نورآباد ممسنی میگوید. زاگرس امسال، سال پرحریقی را تجربه کرد. در نورآباد ممسنی ۱۵۰ مورد حریق داشتند. در کوهمره سرخی هم سالار اسفندیاری فعال محیطزیست، تنها در سال ۱۴۰۴، درگیر ۶۰ آتشسوزی در زاگرس بوده است. بیعملی سازمانهای متولی توان او را هم گرفته، اینکه مردم هر بار حریق را خاموش کنند و باز آتش زبانه بکشد.
زاگرس به دلایل مختلف میسوزد؛ اختلافات مرتعی، زمینخواری، کشت خشخاش، سهلانگاری برای حذف کاه و کلش، کشتهای پشت هم، اختلافات سیاسی و مدیریتی، نتیجه اما یکی است؛ سوختن و خاکسترشدن. کیان یزدانپور سالهاست که برای حفاظت از این عرصهها در قالب انجمن میراث زاگرس تلاش میکند. به گفته او این حجم حریق، نشاندهنده مظلوم و بیکس بودن زاگرس است. در این شرایط هر کسی برای اینکه به هدفش برسد به جنگل دستاندازی میکند. نه سازمان منابع طبیعی و نه باقی متولیان از جنگل حمایت نمیکنند. «زاگرس، یتیم مانده و پناهی جز مردم و انجمنها ندارد.»
به گفته یزدانپور سالبهسال تعداد آتشسوزیها در زاگرس بیشتر میشود. هزینه برای مقابله با حریق از سوی انجمنهایی که درگیر مهار آتش هستند سرسامآور شده و تلفات بسیار بالا رفته است. «سالانه چند کشته و زخمی داریم. زندگیهای زیادی تباه میشود و هیچکس ما را نمیبیند. این حجم بیاعتنایی دولت و بیپناهی جنگل در مقابل متخلفانی که آن را به آتش میکشند قابلتحمل نیست. ما دیگر توان نداریم.»
آخرین دیدگاهها