به گزارش ایرنا؛ سیستان و بلوچستان با وجود شرایط اقلیمی خاص، میزبان گونههایی است که نقشی فراتر از حیاتوحش صرف دارند و بهطور مستقیم با امنیت غذایی و پایداری کشاورزی گره خوردهاند. گربه جنگلی یکی از این گونههاست که با تغذیه از جوندگان، مانع گسترش آفات در مزارع میشود.
کاهش جمعیت این گونه نهتنها تهدیدی برای تنوع زیستی، بلکه هشداری برای افزایش خسارت به محصولات کشاورزی و مصرف بیشتر سموم شیمیایی است.
گربه شنی یکی از جانوران کمیاب ایران است و به سختی میتوان آن را مشاهده کرد بگونهای که پایش آن هنوز کامل نشده اما در زیستگاههای منتهی به کویر دشت سمسور بزمان و منطقه شکار ممنوع بلبل آباد و سیب وسوران سیستان و بلوچستان زیست میکند در زمره گونه های در خطر انقراض سازمان حفاظت محیط زیست و در فهرست سرخ IUCN قرار دارد.
این گربه کمی از گربههای خانگی بزرگتر است و سری پهن، گوش بزرگ و دست و پای کوتاه و در کف پنجهها موهای بلند قهوهای یا سیاه دارد که پنجه ها را میپوشاند و آنها را از گرمای شدید کویر حفظ میکند و با پراکندن وزن بدن موجب میشود تا به خوبی بر روی شنهای روان حرکت کند. رنگ موهای پشت این نوع گربهسان زرد با نوارها و خالهای نسبتا تیره، ولی زیر بدن سفید است.
طول سر و بدن این حیوان ۳۹ تا ۵۷ سانتیمتر، طول دم ۲۸ تا ۳۵ سانتیمتر، ارتفاع بدن ۲۴ تا ۳۰ سانتیمتر و وزن ۳.۱ تا ۴.۳ کیلوگرم است. نر و ماده گربه شنی هم شکل هستند و رنگ بدن خاکی تا خاکستری زرد دارد که در پشت بدن تیره تر و شکم سفید است.
۲ تا سه حلقه سیاه رنگ روی دم وجود دارد و انتهای دم به رنگ سیاه ختم می شود، یک نوار خرمایی رنگ از گوشه چشم ها تا گونه امتداد دارد و به دلیل رشد موهای بلند و متراکم در میان انگشتان، بین گربه سانان آسیا متمایز است.
روش راه رفتن گربه شنی منحصر به فرد است، چنانچه حین راه رفتن شکمش تقریبا به زمین چسبیده و گاهی نیز در همین حالت جهش می کند.
آخرین دیدگاهها