به گزارش تسنیم، رودخانه قرنقو تنها یک جریان آب نیست، این رودخانه شناسنامه جغرافیایی و منبع حیات شهرستان هشترود است. قرنقو به عنوان یک رودخانه دائمی، سالهاست که بار سنگین آبیاری اراضی کشاورزی منطقه و حفظ تعادل اقلیمی را بر دوش میکشد، اما گزارشهای میدانی و تصاویر واصله (که نمونهای از آن ضمیمه این گزارش است)، حکایت از زخمی عمیق بر پیکره این زیستبوم دارد. زخمی که نه توسط قهر طبیعت، بلکه با طمع انسانی و ماشینآلات مکانیکی بر بستر این رودخانه در روستای خراسانک وارد شده است.
مشاهده عینی فاجعه؛ رقص مرگ درختان گز
تصاویر ارسالی از حاشیه رودخانه، صحنهای دلخراش در مقیاس محلی را به تصویر میکشند. درختان و درختچههای “گز” که طی دههها به عنوان سدی طبیعی در برابر سیلاب و فرسایش خاک عمل میکردند، اکنون ریشهکن شده و به تلی از هیزم خشک تبدیل شدهاند. این گیاهان بومی که با سیستم ریشهای عمیق خود، حافظ انسجام خاک ساحل رودخانه بودند، قربانی تسهیل مسیر برای برداشت غیرقانونی مصالح شدهاند. آنچه در تصاویر دیده میشود، صرفاً قطع چند شاخه نیست؛ بلکه “نابودی بستر حیات” است.
سوداگری با شن و ماسه؛ خونبهای طبیعت
عامل اصلی این تخریب گسترده، برداشت بیرویه و غیرقانونی شن و ماسه از بستر رودخانه است. بهرهبرداران متخلف با نگاهی کالایی به منابع ملی، بستر رودخانه را نه به عنوان زیستگاه، بلکه به عنوان معدن رایگان میبینند. برداشت شن و ماسه از رودخانههای دائمی، موجب تغییر شیب بستر، افزایش کدورت آب و تخریب لایههای نفوذپذیر میشود. این اقدام دقیقاً مصداق بارز دستدرازی به انفال و تضییع حقوق عامه است که متاسفانه با جسارتی مثالزدنی در حال انجام است.نوک پیکان انتقاد در این فاجعه، مستقیماً به سمت اداره حفاظت از محیطزیست شهرستان هشترود نشانه رفته است. طبق قانون، حفاظت از زیستبوم و جلوگیری از تخریب پوشش گیاهی در مناطق حفاظت شده و حریم رودخانهها از وظایف ذاتی این سازمان است. چگونه ممکن است ماشینآلات سنگین در روز روشن اقدام به زیر و رو کردن بستر رودخانه و ریشهکنی درختان کنند و نهاد متولی صرفاً در نقش یک “نظارهگر منفعل” ظاهر شود؟ آیا سکوت در برابر این حجم از تخریب، شائبهای جز ناکارآمدی یا چشمپوشی بر تخلفات را به ذهن متبادر میکند؟
آخرین دیدگاهها